Γράμμα στην Αμέρικα . project|black.fish

Αυτά που μας απομακρύνουν, κατάλαβα πως στο τέλος είναι τα ίδια που θα μας φέρουν πιο κοντά, αν έτσι πρέπει να γίνει, άν έτσι θέλουμε να γίνει.

Το πράμμα αυτό που το βαφτίσαμε ανθρώπινες σχέσεις, που το παιδεύουμε και το σέρνουμε και το ταλαιπωρούμε με χίλιες δυο αναλύσεις ενώ έπρεπε να είναι το πιο απλό πράμμα στον κόσμο, να’ναι φυσικό σαν τον αέρα που ανασαίνεις και να μη χρειάζονται σου-ξου-μου-σου-του για να το διακρίνεις, φανερώνει την απλότητά του όταν κλωνιστεί, όταν γλυτώσει από την φορτική καθημερινότητα.

Όταν εξαλειφτούνε τα συναισθηματικά όρια που βάζουμε, αποτελέσματα της ανάγκης του μεγάλου ανθρώπου να κρύψει τις αδυναμίες του, την ανάγκη που χει καθένας να προστατέψει τον εγωισμό του, τότε γαληνεύει η σχέση.
Όταν μεσολαβούν δεκάδες χώρες κι ένας ωκεανός, όλα αυτά είναι περιττά.

Κι είναι τότε μόνο που ξεκαθαρίζει η σχέση η ανθρώπινη, τότε που η τριβή δεν την αγγίζει πια κι απομένει ως έχει, στην καθαρή της μορφή, για να δεις κι εσύ τί πραγματικά ήταν τέλος πάντων.

Τότε κυριαρχούνε στο μυαλό μονάχα στιγμές με γεμάτα τασάκια κι άδεια μπουκάλια, με κλάμματα και γέλια, πάνω σε ψηλά βουνά και μέσα σε ταβέρνες, κουτάβια, στα γήπεδα και στις παραλίες, στα mycafe και στη Θεσσαλονίκη ή στο ΟΑΚΑ, κρύες νύχτες με τραγούδια στο repeat και τον αέρα τον αλμυρό να χτυπά απ’έξω από τη τζαμαρία, μπριζόλες και τα καρβουνιασμένα χέρια σου κάθε φορά, κιθάρες με τα τραγούδια του Τζόνι και του Μπιθικώτση, στιγμές ακόμα που υπήρχαν κόντρες και διαστήματα νεκρά, μα σκέφτεσαι τώρα, τώρα που είναι ο Ατλαντικός στη μέση, πως θα’τανε ωραίο να είχες αφήσει τους εγωισμούς και να’χες περισσότερες εικόνες, γιατί τούτες όλες δε γίνεται να προέρχονταν από δυο ανθρώπους που δεν αγαπιούνται σε βάθος, μα που όσο ήταν κοντά δεν ήξεραν να το ερμηνεύσουν ή δε θέλανε να το παραδεχτούνε.

Κι είναι τέτοια διαφορετική η φύση του κάθε ανθρώπου που άλλος στέλνει φωτογραφίες, άλλος παίρνει τηλέφωνο κάθε μέρα κι άλλος γράφει μια στο τόσο, μα μη νομίζεις πως κάποιον τονε νοιάζει λιγότερο ή περισσότερο, μη θαρρείς πως η σχέση μετριέται με τη συχνότητα.

Επειδή για κάποιον που του αρέσει να αραδιάζει γραμμές για πράγματα που τονε νοιάζουνε, όταν η σχέση αυτή η ανθρώπινη τον τρώει και τον βάζει στη διαδικασία του να γράφει τέτοιες φιλοσοφημένες μαλακίες για να δέσει τις εικόνες που έχει, σημαίνει πως είναι μια σχέση γερή και δε χρειάζεται να είναι με τον άλλονε στο ίδιο μέρος ή να μιλά καθημερινά για να την τιμήσει. Μπορεί μέχρι στιγμής να μην το είχε συνειδητοποιήσει κι ο ίδιος, μα βρήκε το θάρρος να αναθεωρήσει. Κι ίσως τελικά αυτά που τους χωρίζουν πλέον να είναι αυτά που χρειαζόντουσαν για να ξεγυμνωθεί κι ο ένας κι ο άλλος και να φανερωθεί η σχέση η αληθινή στην πιο καθαρή της μορφή, εκεί που δε χωράνε εγωϊσμοί, εκεί που μένει μονάχα η νοσταλγία και η αποθύμια σαν φυσική αντίδραση του οργανισμού για κάτι δικό του που έχασε.

Μέχρι να ανταμώσουμε ξανά φίλε.

Μ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s