Αυτοεκπληρούμενη προφητεία|project|black.fish

του Μιχάλη Καλούπη.

«Το πιο αβάσταχτο συναίσθημα, είναι η νοσταλγία της παιδικής ηλικίας» Θανάσης Παπακωνσταντίνου.

Αναπολείς.
Όλα είναι απλά και γεμάτα.
Το συναίσθημα όντως αβάσταχτο, χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις το γιατί.
Ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή η μνήμη σου είναι ξεκάθαρη και κρυστάλλινη σχετικά με τα γεγονότα που θυμάσαι.
Επειδή ένα μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα σου διαμορφώθηκε τότε.
Θυμάσαι λεπτομέρειες και ανθρώπους καλύτερα από γεγονότα του τελευταίου μήνα.
Οι φίλοι, τα ποδήλατα,σκανταλιές και τιμωρίες, πρώτη φορά σινεμά.
Το «σπιτάκι», σκισμένα ρούχα λερωμένα με μπογιές, νεράτζια στις πόρτες και οι «μεγάλοι» που σε κατσάδιαζαν.

Και ξαφνικά, αυτή η αγνότητα μπλέκεται με την πραγματικότητα του τώρα και το παιδί που κάποτε ήσουν, βρίσκεται μπροστά σου και σε κοιτάζει στα μάτια.
Ξαφνικά, είσαι εσύ ο μεγάλος και δε μπορείς να ταυτιστείς με την αγνότητα που κουβαλούσες σαν παιδί.

Χαμογελά και ακτινοβολεί η αθωότητά του. Όσο όμως αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του, όσο τα μάτια του ανοίγουν, αρχίζουν να συλλαμβάνουν και να αναλύουν περισσότερες πληροφορίες, αρχίζει να διακρίνει και την ακτινοβολία των γύρω του.
Των μεγάλων.
Κι αυτή μόνο αθώα δεν είναι εδώ.

Ο όρος «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», αναφέρεται σε μία πρόβλεψη, η οποία άμεσα ή έμμεσα προκαλεί την πραγμάτωσή της. Είναι μία ισχυρή πεποίθηση ή αυταπάτη, η οποία μπορεί να επηρεάσει τα τεκταινόμενα και τις ανθρώπινες αντιδράσεις τόσο πολύ, ώσπου στο τέλος μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Για παράδειγμα,αναλαμβάνω μία τάξη και ο δάσκαλος της προηγούμενης χρονιάς μου είπε ότι ο Νίκος και η Στέλλα είναι οι καλύτεροι μαθητές της τάξης και «προφητεύει», ότι θα είναι και την επόμενη χρονιά.
Ακόμα κι αν αυτό δεν ισχύει, η αυταπάτη μου αυτή με οδηγεί σε διαφοροποιημένη συμπεριφορά προς αυτούς τους δύο μαθητές, ώσπου στο τέλος τα δύο αυτά παιδιά μπορεί να γίνουν όντως οι καλύτεροι.
Εάν όμως η εσφαλμένη προφητεία δεν υπήρχε εξ’αρχής,τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι εντελώς διαφορετικά.

Ο παιδικός χαρακτήρας είναι ένα παρθένο χωράφι σε συνεχή διαμόρφωση, απορροφάει όλα τα μηνύματα γύρω του, τα οποία υποσυνείδητα θα τον οδηγήσουν να γίνει αργότερα ο άνθρωπος που η κοινωνία του έδειξε να γίνει, σαν μία άλλη αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Η κοινωνία είναι ξενοφοβική.
Η κοινωνία προφητεύει ότι ο Αλμπάν και ο Ραχίμ θα γίνουν εγκληματίες επειδή είναι μετανάστες.
Η κοινωνία συμπεριφέρεται στους 6άχρονους Αλμπάν και Ραχίμ σαν να έχουν διαπράξει ήδη τα μελλοντικά τους εγκλήματα.

Μία παιδική ψυχή που νιώθει αποδεκτή από τον κοινωνικό της περίγυρο, δε θα είχε ποτέ λόγο να δαγκώσει το χέρι που την αγκάλιασε.
Αντιθέτως, ένα παιδικό μυαλό που βιάζεται από το περιβάλλον του καθημερινά, λόγω της καταγωγής του στο διαβατήριο, θα μεγαλώσει σαν μία ενήλικη πληγωμένη ψυχή, η οποία πιθανόν να βιάσει την κοινωνία με τη σειρά της.

Η κοινωνία θα έχει εσφαλμένα πιστέψει ότι εξ’αρχής είχε δίκιο όταν προφήτεψε την παραβατική συμπεριφορά των αλλοδαπών παιδιών, όμως στην πραγματικότητα είναι η ίδια που οδηγεί στην κατάληξη των πραγμάτων, σε έναν φαύλο κύκλο ξενοφοβίας.

Όταν ζήτησα φωτοτυπία το διαβατήριο του Τάδε παιδιού σε ένα κτίριο που στεγάζονται κάποιες αρχές του τόπου, η απάντηση που πήρα ήταν «τι δουλειά έχεις εσύ μ’αυτούς; Με τους μετανάστες. Μόνοι σας θα μείνετε εδώ όπως πάτε.».
Εγώ, ο καθαρός και αγνός Έλλην, που μαγαρίζομαι όταν συναναστρέφομαι και αγκαλιάζω τα αλλοδαπά παιδιά, σε έναν τόπο που κάποιοι έχουν πρόβλημα με το γεγονός ότι τα 2/3 του παιδικού τμήματος στελεχώνονται από παιδιά άλλων εθνικοτήτων.
Την φωτοτυπία την θέλαμε για να έχει το παιδί  δικαίωμα συμμετοχής στο χριστουγεννιάτικο ποδοσφαιρικό τουρνουά.
Οι ίδιοι είναι που θα λένε σε λίγο Καλά Χριστούγεννα, ειρήνη και ευτυχία στον κόσμο και τρίχες κατσαρές.

Ένα από τα πιο αγνά παιδιά που έχω γνωρίσει, κουβαλάει την ταμπέλα του «μετανάστη» και στη ζωή του θα έρθει αντιμέτωπο με τέτοιες συμπεριφορές, τόσες φορές, μέχρι τη στιγμή που ίσως η καρδιά του θα βαρεθεί να δέχεται αναίτιες επιθέσεις και θα οδηγηθεί στην πραγμάτωση της εσφαλμένης προφητείας.

Κρεμάτε ταμπελάκια στα παιδιά σαν να είναι σκυλιά σε διαγωνισμό ράτσας και σε ένα λευκό βιβλίο όπως είναι ο παιδικός χαρακτήρας, μουτζουρώσατε τις πρώτες σελίδες με κατάμαυρο μελάνι.

Μαύρο σαν τις ψυχές σας και το χρώμα δέρματος που φοβάστε.
Μαρία διαβατήριο 2

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s