Περί Εθνικής Υπερηφάνιας.

12193351_415686418626089_3994380499953655165_n

28η Οκτωβρίου.
Η αγαπημένη γιορτή-αργία. ήρθε όπως κάθε χρόνο και πέρασε, αφήνοντας πίσω σημαιοστολισμένες πλατείες γεμάτες με νοικοκυραίους-τσολιάδες οι οποίοι αγόρασαν κι ένα εθνικό Ντόνατ προς τιμήν των ηρωικών νεκρών μας – βλέπε εικόνα-, σχολικές γιορτές με το παλιό γνωστό τραγούδι «κορόιδο Μουσολίνι, εσύ και η Ιταλία η πατρίδα σου η γελοία, θα μπούμε να υψώσουμε ελληνική σημαία στη Ρώμη», να πλασάρεται  σε χιλιάδες μαθητές -μιλάμε για το έτος 2015- που ωθούνται στην καλλιέργεια υποσυνείδητης έχθρας προς έναν λαό εξ αιτίας κάποιον ψυχολογικά διαταραγμένων δικτατόρων του παρελθόντος,καθώς και κουτσομπολιά για το ποια μαθήτρια έχει τα πιο ωραία μπούτια. Οι μαθητές τίμησαν το έθιμο που καθιερώθηκε επί χούντας -ναι,για τις παρελάσεις μιλάμε- κουνώντας ρυθμικά χέρια-πόδια ,φορώντας πανομοιότυπη στολή σαν σε στρατόπεδο,στρέφοντας το κεφάλι για να κοιτάξουν «τους επισήμους», κινούμενοι σε ευθεία, παρέα με άρματα, αεροπλάνα και απορριμματοφόρα, συνθέτοντας μια ανούσια παραληρηματική πασαρέλα πασπαλισμένη με Εθνική Υπερηφάνια, -Α! τη στιγμή βεβαίως που ένας ταλαιπωρημένος λαός, όπως καλή ώρα οι Έλληνες του 40, πνίγεται στις ακτές μας και δε μας πολυνοιάζει κι όλας.- Ήδη είναι τόσα πολλά που σημείωσα νοητά αυτές τις μέρες να γράψω, που φοβάμαι ότι δε θα καταφέρω να τα βάλω σε σειρά.

Ασφαλώς και είναι θεμιτό ένας λαός να γνωρίζει την ιστορία του.Θεμιτό και τίποτα παραπάνω. Πώς ξέρει κανείς όμως ποια είναι η ιστορία του; Μυστικό-έκπληξη, δεν είναι σίγουρα αυτή που του έμαθαν τα σχολεία και οι τηλεοράσεις. Γιατί; Γρήγορο παράδειγμα. Για τον Έλληνα μαθητή ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν ένας στυγνός εγκληματίας, υπεύθυνος για γενοκτονίες Αρμενίων, Ελλήνων και πολλών άλλων συμφορών. Για τους Τούρκους, ο Κεμάλ ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης, γι’αυτό και του προσέδωσαν το προσωνύμιο Ατατούρκ, που σημαίνει πατέρας των Τούρκων.
Στον αντίποδα, ο Μέγας Αλέξανδρος για τους Έλληνες ήταν ένας φωτεινός φάρος πολιτισμού, που θέλησε να συνεισφέρει στην ανάπτυξη των γειτονικών χωρών -γι’αυτό έκανε και εκστρατείες και τους έσφαζε-. Για τους άλλους λαούς ήταν ότι ο Κεμάλ για τους Έλληνες. Καταλήγουμε στο πασιφανές, ότι η ιστορία είναι διαφορετική ανάλογα με το ποιος την εξιστορεί. Συνεπώς η αλήθεια βρίσκεται πάντα στη μέση και μόνο να την πλησιάσουμε μπορούμε. Στο δια ταύτα όμως, όλα αυτά τα βρήκαμε έτοιμα και δεν τα αναλύσαμε ποτέ. Δεν νοιάστηκε κανείς να αναρωτηθεί για ποιο λόγο πρέπει να ντύνουμε όλους τους μαθητές με την ίδια στολή, ενώ είναι όλοι διαφορετικοί. Για ποιο λόγο πρέπει αναγκάζονται να παρελάσουν υπό τυμπανοκρουσίες μπροστά στον κάθε τυχαίο συμπολίτη που στέκεται σε εξέδρα, επειδή τυγχάνει να είναι ψηφισμένος. Για ποιο λόγο ρε διάολε να βάλεις τους μαθητές να κάνουν ότι έκανε ο στρατός επί πολέμου.
Κι έρχεται η πληρωμένη απάντηση:
«Γιατί πρέπει να είμαστε υπερήφανοι Έλληνες!»

Ώπα.
Ώπα, στάκα μία.

Τι μου λες;Υπερήφανοι Έλληνες; Τι πάει να πει αυτό;
Ξέρω φοιτητές υπερήφανους επειδή πέρασαν στην Ιατρική με κόπο και διάβασμα. Ξέρω παιδιά που είναι υπερήφανα επειδή πήραν Άριστα στα Μαθηματικά και άλλους υπερήφανους ποδοσφαιριστές που έριξαν ιδρώτα και κέρδισαν τον αγώνα. Ξέρω ανθρώπους που είναι υπερήφανοι για κάτι που κατάφεραν μόνοι τους.Για οτιδήποτε δίδεται άθελά τους και βρέθηκε έτοιμο, δεν έχω ακούσει κανέναν να είναι υπερήφανος. Το να είσαι Έλληνας δεν είναι κατόρθωμα ή ικανότητα. Θα έλεγες ποτέ «είμαι υπερήφανος που είμαι ψηλός»; Ε είναι το ίδιο πράγμα.Αν θέλεις να χαίρεσαι γι’αυτό, παρακαλώ, αλλά δε μπορείς να είσαι υπερήφανος για κάτι που σου συνέβη εντελώς τυχαία.-Λόγια του G. Carlin.-

Είπαμε ΟΧΙ στους Ιταλούς το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου. Πιστεύουμε ότι ο Μεταξάς, σηκώθηκε από τον ύπνο του και αποφάσισε σε μισή ώρα τί θα έκανε με το μέλλον της χώρας, ότι ένα κύμα πατριωτισμού ξέσπασε μέσα του και χωρίς προηγούμενες ενέργειες αποφάσισε. Ένας άνθρωπος με κοινή λογική θα μπορούσε να υποθέσει ότι στον πόλεμο θα μπαίναμε ούτως ή άλλως. Είτε με ΝΑΙ, είτε με ΌΧΙ. Οι διαφορές του Μουσολίνι με τον Χίτλερ και τον Μεταξά, ήταν λίγες. Μιλάμε για 3 δικτάτορες με παρόμοιες πολιτικές.Ο δε Μεταξάς ήταν θαυμαστής του άξονα και ενστερνιζόταν το εθνικοσοσιαλιστικό μοντέλο του Χίτλερ.Το ΝΑΙ θα μας έστελνε στην μία μεριά, το ΌΧΙ στην άλλη. Ήταν απλά θέμα επιλογής συμμάχου και διπλωματικών χρεών. Έπειτα γεμίσαμε τα μυαλά μας με μία άρρωστη εθνική τρέλα πως ήμασταν οι πρωταγωνιστές του πολέμου και καμαρώναμε μία περηφάνια που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Δε μειώνω όσους πέθαναν και πολέμησαν για την πατρίδα τους, τους τιμώ και τους εξυμνώ, αλλά είμαι σίγουρος ότι ήλπιζαν κατά τον θάνατό τους σε ένα πιο υγιές και σοφό μέλλον. Δε θα περίμεναν για παράδειγμα ότι μετά το τέλος του παγκοσμίου πολέμου όλες οι χώρες θα άρχιζαν την ανοικοδόμησή τους, ενώ οι δικοί μας  περήφανοι Έλληνες που κυνηγάνε καρέκλες τα τελευταία 1000 χρόνια, κι όταν δε κάθεται η καρέκλα γλύφουν ποδιές, κάνανε εμφύλιο με διακύβευμα την εξουσία της χώρας.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά όμως;

Η απάντηση είναι πολύ απλή:
Γιατί έτσι.
Δεν(;) θα αλλάξει κάτι στις ζωές μας αν ξέρουμε την πραγματικά ιστορική αλήθεια και διατηρούμε μία ουδέτερη στάση προς το παρελθόν μας.Δεν(;) θα αλλάξει κάτι αν σταματήσουμε τις γελοιότητες και τα εθνικοφανατικά «αθώα» τραγουδάκια στα σχολειά.Δεν(;) θα αλλάξει κάτι αν σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι ανήκουμε σε μία ανώτερη φυλή λόγω του «υπερήφανου παρελθόντος μας».
Του χρόνου τέτοια μέρα πάλι θα σερβίρονται εθνικά ντόνατς,πάλι θα στολίζουμε με πλαστικές σημαίες τις πλατείες μας και θα βγαίνουμε με γυαλισμένο σκαρπίνι, πάλι γέροι θα ρουφάνε καφέ και θα χαζεύουν τα μίνι των παρελάζουσων μαθητριών, πάλι θα τραγουδάμε με μίσος για τους Ιταλούς, οι οποίοι στο οικονομικό μέλλον μας, έχουν ταχθεί στο πλευρό μας.
Πάλι θα τονίζουμε αυτά που μας διαχωρίζουν και κρατάνε το μυαλό μας σε αδράνεια.
Του χρόνου πάλι δε θα νοιάζει τους πολλούς.
Θα νιώθεις λίγο καλύτερα με τον εαυτό σου όμως αν πλησιάσεις την αλήθεια ,σταματήσεις να ασχολείσαι με ανούσιες εθιμοτυπικές μαλακίες και επικεντρωθείς σε κάτι που πραγματικά έχει σημασία. Αν κάνεις στην άκρη όλα αυτά που κρατάνε τη σκέψη σου σε λήθαργο, κάτω από μία εθνικοφυλετική κουβέρτα και σε μία έκρηξη διαύγειας ανοίξεις τα μάτια σου για να δεις μόνο τη σημερινή αλήθεια, μόνο το Παρών. Ποιος θα ήταν ο πιο περήφανος τρόπος να χρησιμοποιήσεις την Ελληνική σημαία άραγε, από το να τυλίξεις για να ζεστάνεις ένα μωρό που μόλις βγήκε από τη θάλασσα αντί να την έχεις να κυματίζει στο μπαλκόνι σου;

Πιο εύκολα κάποιος κρεμάει 10 σημαίες στο μπαλκόνι του όμως, παρά ανοίγει ένα βιβλίο ιστορίας.

Μ.Κ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s