Περί φόβου

«Περί φόβου

Ελλάδα 27.06.15

Μόλις σήκωσα 20 ευρώ από ένα ΑΤΜ της Εθνικής τράπεζας, περιμένοντας στην ουρά σαν σε συσσίτιο. Ανάμεσα στους υπολοίπους που κρατάνε τη σειρά τους με τα πόδια στυλωμένα,ο αέρας μυρίζει φόβο και άγχος. Σιωπηλός, παρατηρώ την ψυχραιμία που προσπαθούν να επιβάλλουν στο κορμί τους όλοι γύρω μου.
Παραχώρησα τη σειρά μου σε μία κυριούλα που κρατούσε την τσάντα σφιχτά στο στήθος της με το βλέμμα της εντελώς χαμένο.. Μου το ζήτησε η ίδια, όταν με άκουσε να λέω στο τηλέφωνο ότι δε θα σηκώσω παρά λίγα μόνο χρήματα. Είχε αγωνία μήπως αδειάσει η τράπεζα και δεν προλάβει να σηκώσει αυτά που της αναλογούν. Δεν αρνήθηκα και πήρε τη θέση μου γεμίζοντάς με ευχές.
Δεν μπήκα στον κόπο να παίξω με τα νεύρα και τα μπερδεμένα μυαλά τους εκείνη την ώρα για να τους πω να μην σηκώσουν όλο το βιος τους και να συζητήσω για το πως αν τραβήξουν όλοι τα λεφτά τους είναι φυσικό επακόλουθο να αδειάσουν όλα τα ΑΤΜ και αυτό δε θα έχει να κάνει με καμία τρόικα και καμία κυβέρνηση.Δεν είχα καν το δικαίωμα θαρρώ..Δεν είναι παρά φοβισμένοι άνθρωποι και δε θα μπορούσα να πω τίποτα για να τους αλλάξω γνώμη εκείνη τη στιγμή.

Κάθομαι σε ένα μαρμάρινο πεζούλι στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης με το μυαλό φορτωμένο από την εμπειρία. Κόσμος πάει κι έρχεται, στα πλαίσια του αντιρατσιστικού φεστιβάλ έχουν στηθεί μικροί αυτοσχέδιοι πίνακες με ανθρωπιστικά κείμενα και κοινωνικά μηνύματα κάθε είδους. Κοιτάζοντας όλον αυτόν τον κόσμο σε εύθυμη διάθεση και σε αντιδιαστολή με τον κόσμο που παλεύει με τα ΑΤΜ, αναρωτιέμαι..
Τώρα τί;
Απορώ , αλλά ποιος αλήθεια πίστεψε ότι η αλλαγή της τάξεως των πραγμάτων θα ήταν αναίμακτη; Ποιος πίστεψε ότι θα υπάρχει επανάσταση χωρίς προπαγάνδα και ποιος ήταν έτοιμος να την αντιμετωπίσει; Ποιος φαντάστηκε ότι θα ξυπνήσει ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό και θα’χουν όλα μπει στη θέση τους ως δια μαγείας;Είναι έτοιμοι;
Εσύ είσαι έτοιμος άραγε;
Δε φοβάσαι για σένα, αυτό είναι σίγουρο. Φοιτητής, πάνω στην άψη και στα νιάτα σου είσαι. Εσύ θα είσαι εντάξει με τις όποιες πιθανές κακουχίες, το ξέρεις. Το μυαλό σου όμως σε σφυροκοπά και σου φωνάζει «δεν είσαι μόνος». Νιώθεις τον παλμό της αγωνίας των αγαπημένων σου, όχι αυτών που μπορούν να αντέξουν θυσίες, αλλά αυτών που είναι πιο αδύναμοι. Υπάρχει ανάγκη για φάρμακα. Ανάγκη για ηρεμία.Νέοι γονείς με δουλειές που κρέμονται από ένα λεπτό σκοινί. Προβληματίζομαι.
Ο κόσμος ήδη έχει πανικοβληθεί, προσπαθώντας να σηκώσει ένα βάρος που δεν του αναλογεί. Όχι εξ’ολοκλήρου τουλάχιστον. Στα βιβλία όλων των σχολικών μας χρόνων διδασκόμαστε για το ένδοξο παρελθόν της μαμάς πατρίδας και ορμώμενοι από αυτή την πηγή δύναμης δίνει κουράγιο ο ένας στον άλλον:
«Περάσαμε πολέμους..Χούντα. Πολεμήσαμε στα βουνά της Ιταλίας. Αποτινάξαμε τον τούρκικο ζυγό. Είμαστε η μητέρα χώρα της δημοκρατίας. Είμαστε Έλληνες. Αντέχουμε σε αυτά».

Όχι….

Εσύ κι εγώ δεν ήμασταν εκεί. Ούτε στα βουνά της Αλβανίας, ούτε στο αντιτορπιλικό Έλλη. Δεν αγόρευσα ποτέ στην αρχαία Αθήνα και, διάολε, ούτε τη γιορτή του πολυτεχνείου δε θυμάμαι στο σχολείο καλά καλά..Δεν είναι δικά μας κατορθώματα. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Είμαστε μονάχα πιθανοί κληρονόμοι όλης αυτής της εθνικής υπερηφάνιας, αν πρώτα αποδειχθούμε αντάξιοί της.. Και πιθανότατα να βρισκόμαστε μπροστά στην στιγμή που μας καλεί η ιστορία να διεκδικήσουμε αυτή την προίκα μας. Ίσως είναι η ώρα να γίνεις το σύνθημα στα χείλη, που για μια στιγμή θα αναστήσει τον Fortino Samano, η στιγμή να γίνεις αληταριό και να δραπετεύσεις από τον κλοιό που στενεύει.. Ίσως.

Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας είναι η χειρότερη φυλακή. Τα κάγκελα είναι αόρατα και μέχρι να τα διακρίνεις δε ξέρεις καν ότι είσαι φυλακισμένος. Και όσο περισσότερο αργείς να τα διακρίνεις, τόσο αυτά εξαφανίζονται και γίνονται ένα με το περιβάλλον σου, αφήνοντάς σε να ζεις μια πλάνα ζωή. Θα ήταν ευκολότερο να πάρεις το καρυοφύλλι σου και να ανέβεις να πολεμήσεις στα βουνά.Σε κάποια άλλη εποχή.Τότε που ήταν μονόδρομος. Τότε που είχες να κάνεις με μία απτή και ορατή απειλή, όχι με αριθμούς σε γραφεία.

«Μη τους φοβάσαι. Στο φόβο σου ποντάρουν.» λέει ο Ρίτσος.

Κι αυτό που φοβάσαι είναι ο ίδιος ο φόβος. Ένα απροσδιόριστο κακό, το άγνωστο που μαυρίζει το μυαλό σου και θολώνει τη σκέψη.Αυτό το «και αν…;» που μοιάζει με το μεγαλύτερο τέρας της ανθρωπότητας. Ο ίδιος φόβος που νιώθουν εκείνοι που κάνουν ουρές στα ΑΤΜ. Είναι άνιση αυτή η συγκεκριμένη μάχη με το φόβο.. Είναι ένας φόβος τόσο δυνατός επειδή πηγάζει από αγάπη. Αγάπη για πρόσωπα που δε θα διακινδύνευες ποτέ τη ζωή ή την ακεραιότητά τους και είσαι έτοιμος να βάλεις στην άκρη τα πιστεύω σου στο βωμό του αγνώστου κακού που μία τηλεοπτική προπαγάνδα σου διατυμπανίζει.

Το γνωρίζεις ότι πιθανότατα δεν ισχύει, μα ο φόβος έχει κουρνιάσει για τα καλά στη ψυχή σου.
Δε θες να το παραδεχθείς, αλλά ο φόβος στο τέλος θα νικήσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s