Περί αλληλεγγύης.

Περί αλληλεγγύης.

Με μία γρήγορη ματιά στο λεξικό βρίσκουμε τον εξής ορισμό για την αλληλεγγύη:

αλληλεγγύη θηλυκό

  1. η συμπαράσταση σε δοκιμαζόμενους συνανθρώπους
  2. η αλληλοβοήθεια και το αίσθημα ενότητας μεταξύ ανθρώπων με κοινά συμφέροντα και στόχους.

Το κείμενο θα μπορούσε να σταματάει εδώ, με την προτροπή να αντιληφθεί και να κατανοήσει κανείς το πραγματικό νόημα των 2 παραπάνω γραμμών, μέσα στις οποίες θεωρώ ότι συμπτύσσονται όλα τα μυστικά για να επιτευχθεί η αρμονική συνύπαρξη των κατοίκων της χώρας και όχι μόνο.  Εφικτό;  Σαφώς. Η «αλλαγή του συστήματος» που μουρμουρίζει  ο μέσος πολίτης και περιμένει να γίνει από μόνη της(;), περνάει μέσα από την έννοια της αλληλεγγύης. Η οποία αλληλεγγύη δυστυχώς, σαν λέξη έχει αποδυναμωθεί άθελά της, καθώς χρόνια τώρα χρησιμοποιείται σαν βασικό όπλο στη φαρέτρα των δημαγωγών κάθε χρώματος οι οποίοι την έχουν προσαρτήσει τόσο  βαθιά στα πλαίσια του πολιτικού ξύλινου λόγου, που ο καθένας από εμάς δεν αντιλαμβάνεται πλέον τη δύναμη που κρύβει.
«Αλληλεγγύη, το όπλο των λαών»

Ένα σύνθημα που έχει ακουστεί σε χιλιάδες πορείες αντίστασης,  προερχόμενο από στόματα και όχι από σκέψεις.  Ίδια άτομα που φώναξαν το σύνθημα στους δρόμους έως ότου μάτωσε ο λαιμός τους, τα ίδια άτομα απορρίπτουν συνανθρώπους τους για τα πολιτικά τους πιστεύω, θάβοντας την «αλληλεγγύη» κάτω από ένα στρώμα μισαλλοδοξίας και κομματικών/ιδεολογικών γραμμών. Αυτοί οι πολιτικά και κοινωνικά διαφοροποιημένοι που αποσχίζονται από την καθημερινότητα σε ένα δικό τους αέναο και μοναχικό αγώνα κόντρα σε έναν αόρατο εχθρό, απορρίπτοντας κάθε μορφή συνεργασίας και συνύπαρξης με τους ανθρώπους «του συστήματος». Όλη αυτή η νεανική και ανοιχτόμυαλη ωμή επαναστατική δύναμη, φθίνει στο βωμό της διαφοροποίησης.  Από την άλλη, οι νοικοκυραίοι-καρικατούρες, που «έμαθαν να ψηφίζουν ένα κόμμα» στα νιάτα τους και θα πεθάνουν με αυτό, οι οποίοι βλέπουν αυτές τις «πορείες» σαν παιχνίδι αμόρφωτων και άξεστων «κουμουνιστών» ή «αναρχικών που τα σπάνε», προκαλούν δικαίως εμετό στην αντίπερα όχθη. Στη μέση οι ελαφρώς σκεπτόμενοι άνθρωποι που παρακολουθούν αυτή τη μάχη να εξελίσσεται μέσα σε μία σούπα από ιδεολογίες, ρουσφέτια, κείμενα του Νίτσε και νοσταλγία για τα καλά χρόνια της Ελλάδας και του κόμματος.
Κι όλο αυτό για ποιο λόγο, αφού αυτά που μας χωρίζουν φαντάζουν στο μυαλό μας δυνατότερα από αυτά που μας ενώνουν, πώς περιμένει κανείς να βρεθεί μία βιώσιμη πανανθρώπινη λύση;

Η αλληλεγγύη δεν είναι το όπλο των λαών. Η αλληλεγγύη είναι η ασπίδα των λαών. Είναι ένας δρόμος προς την ανακούφιση και την ευεξία χωρίς να πληγωθεί κανείς, όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται.  Η συμπαράσταση και η αλληλοβοήθεια είναι αρχέγονες πτυχές της φύσης του ανθρώπου και σε έναν ειδυλλιακό κόσμο δε θα χρειαζόταν κείμενα σαν αυτό για να τονίσουν  τη σημασία τους. Το κλισέ «μας θέλουν διχασμένους» ισχύει σε κάθε περίπτωση. Αποξένωση, φοβίες, ωχαδελφισμός, όλα αυτά είναι τόσο συμπτώματα όσο και αιτίες της οικονομικής κρίσης που ζούμε. Η χώρα μας έγινε σιγά σιγά η ηρωίδα που ψάχνει κάθε καλός συγγραφέας, μία άρρωστη κοινωνία που ο ίδιος ο τρόπος ζωής της καθημερινά σκοτώνει κάθε όνειρο που κάποτε φάνταζε εφικτό.
Η οικονομική κρίση είναι ένας όρος που δε μου αρέσει και ασπάζομαι μόνο για λόγους κατανόησης. Κάνει μεγαλύτερο κακό στον ψυχισμό παρά στην τσέπη,καθώς αποτελεί την μεγαλύτερη δικαιολογία για την κάθε μισάνθρωπη στάση. Πίσω από αυτή την «κρίση» κρύβεται καμουφλαρισμένο ένα μεγαλύτερο τέρας, μία πληγή που δε θα κλείσει με χρήμα όπως η οικονομική τρύπα, μία πληγή που θα αιμοραγεί στους αιώνες εάν δεν γιατρευτεί όσο προλαβαίνουμε ακόμα. Η ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε είναι περισσότερο αιτία και όχι επακόλουθο της οικονομικής.

Η εποχή απαιτεί να αφήσουμε για λίγο τους αριθμούς στην άκρη και να δούμε τους ανθρωπους. Δες την κόρη του μανάβη της γειτονιάς σου που θέλει να παέι μπαλέτο. Δες τον καφετζή που προσπαθεί να τα φέρει πέρα με τα δάνεια του. Δες τον υπάλληλο του μαγαζιού με ρούχα που θέλει να πάει  την κοπέλα του ένα ταξίδι. Τον βοσκό που θέλει να πουλήσει το δικό του γάλα για να σπουδάσει το γιο του. Όταν θα στηρίξεις τον συνάνθρωπό σου, μιας και η φύση ανακυκλώνεται, θα έρθει η μέρα που θα βρεις την ίδια στήριξη κι εσύ. Αυτό δεν είναι ρομαντικό, αυτό είναι η λογική συνέχεια των πραγμάτων. Η αλληλεγγύη είναι άκρως μεταδοτική.  Είναι καιρός να στηρίξουμε τον άνθρωπο, όχι τους αριθμούς , τα κόμματα και τις πολυεθνικές, και δεν το λέω υπό την αντικαπιταλιστική θεώρηση του κόσμου, αλλά αναφερόμενος σε μία ανθρώπινη και ευγενική στάση ζωής . Καιρός να επενδύσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις.
Μ.Κ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s